Yiğit var deli dolu, namerdi ona katlar
Gözü pektir anlı ak, söz de söz öz de candır
İt var ısırmaz havlar, ya kudurur ya çatlar
Attığın taş peşinde koşup gittiği andır!
Yiğit var yalın kılıç, vurdun mu yarar dağı
Yarenler dergahın da, sohbetidir gül yağı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İti de öğrendi bu millet, yiğidi de. İyi ayırıyor şükür ikisini. Bir bir dökülecek o itlerin dişleri, bir bir düşecekler cehennem çukuruna. Bu böyle biline. Yiğitlerimiz var olsun.
Yüreğinize, kaleminize sağlık Osman Bey. Selam ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta