Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Maalesef Vefayı İstanbulda bir semt olarak bilir oldu bazı insanlar. Kalmadı vefanın kıymetini bilenler.
Finali çok beğendim.
Çok rahat bir anlatım.
Dizelerinizin lezzeti farklı geldi bana.
Tebrikler efendim.
Boşver ,bence takma kafana...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta