Ruhun esmiyordu, kıvılcımların bile gitmemişken,
Alışkanlığım olmuştu saklı kelimelerin ardına gizlenmek,
Ne düşünür ne derler kaygısızlığında,
İçimdeki yalın ses itmişti keşiflerimi belirsizliğe,
Dar yollarından geçemeyen çıplak düşüncelerim nasırlaşmıştı ayak izlerinde,
Yazık! Özleminin gölgesindeki hırpalanmış hayallerim büyüyememişti,
Vazgeçemeyeceğim özgürlüğüm, dinmeyen isyanıma tutsak kalmıştı,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Yureginiz ve kaleminize saglik mukemel bir siir
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta