Ey umudumu gomulu bir sandikta saklayan hayatim
Ruhumun ekseni gecenin karanligina dondugunde,
Denizde mavi,
Ciceklerdeki renk ahenki,
Tenindeki zerafet kaybolur.
Ey sen bana bir gulumsemeyi bile,
Uzerine kodun yazili sans topu yapan kadin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta