Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
dünyan ışıl ışıl olsun.tebrikler.selam dua ile.
Sönmüş elimdeki kör kandil,
Yol arıyorum aydınlık...
Çıkmak kör karanlıklardan,
Nerde ışık?
Uzatıyorum iki elimi birden,
Yakalamak istiyorum güneşi,
Tutabilmek bir an...
Alıp, ayna gibi tutarak,
Aksettirmek istiyorum
Gülmeyi unutmuş,
O buz gibi
Soğuk yüzlere...
COK GUZEL
KUTLUYORUM
ESENLIKLER
kendimizden başlamalıyız önce aydınlık bir dünyaya iyimser bakarak gülümsemeyi içten ...parayla deyilki bende istiyorum bu istediklerinizi.....kutluyorum saygılar yüreğinize
müzeyyen başkır
İstiyorum
Dar geliyor günler,
Saatler sıkboğaz...
Sevgiler kör kuyularda...
Kalem, kelimeleri saçıyor...
Düşmüş cümleler yerlere,
Toplayamıyorum...
Düşünceler
Koşup tökezliyor
Çıkmaz sokaklarda...
Sönmüş elimdeki kör kandil,
Yol arıyorum aydınlık...
Çıkmak kör karanlıklardan,
Nerde ışık?
Uzatıyorum iki elimi birden,
Yakalamak istiyorum güneşi,
Tutabilmek bir an...
Alıp, ayna gibi tutarak,
Aksettirmek istiyorum
Gülmeyi unutmuş,
O buz gibi
Soğuk yüzlere...
Aydınlansın yüzler, gönüller...
Dünya aydınlansın artık
Işıl ışıl...
İstiyorum! ...
Halenur Kor
istenilen duıygular çok yerinde ve isabetli...mutlu olmak için vaz geçilmez istekler bence...kutlarım...sevgiyle kalın...saygılarımla...ibrahim yılmaz
Sayın Halenur Kor ; özellikle son bölüm şiir havasını biraz dışarı kaçırsa da içten ve yalın anlatımınızı kutluyorum . Saygılar ...
İnşallah aydınlanır yüzler, gönüller.
Yüreğinize sağlık.
Selamlar.
Sevgi dolu iyi insan,güzel insan ne ister? Bu dizeleri yazan şair Halenur'un dediklerini ister.İyilik ister,güzellik ister,barış ister,refah ister,mutluluk ister.Kim çirkinleştirir yaşamı? Egolarımız değil mi? Herkes hayal dünyasında bunları ister de,kendi çıkarı sözkonusu olunca tereddütsüz başkalarını mutsuz etmek,onların haklarını gaspetmekten geri durmaz.Şairin dizelerinde ifadesini bulan,güler dar gelir,saatler sıkboğaz olur ve sevgi kör kuyularda donar,ışıksız nefessiz kalır.
Hep mutlu olmak,sevgiye,barışa,refaha ulaşmak için koşup dururuz.Bir ışık ararız..İnsanlar gülsün,yüzler soğuk durmasın isteriz,dünya ışıl ışıl aydınlansın isteriz.Bu şairin dizelerinde ifadesini bulan yüreklerin sesidir,haykırışıdır.Ama akıl öyle mi? Akıl hep hinlik düşünür.Acaba kimi çıkarım için ketenpereye getiririmin hesabını yapar.Karşı tarafın mutsuzluğu onu ilgilendirmez.Çünkü o üstünlük iddiasındadır.Kendisinden daha zayıf akılları ezmek onun mutlu eder.Bu İNSAN denilen yaratıktır.Bir türlü dengeleyemez akıl ve yürek makûl olanı.Bu böyle sürüp gider.
Ama şairler var.Onlar o sevgi denilen tılsımlı sözcüğü unutturmamak için soluksuz çaba harcarlar.Aşka sevgiye kefildir onlar.Dizelerde bağırır sevgi ben buradayım diye, o dizeleri okuyanlar bir dururlar bir nefes kadar da olsa o sevgi etkiler onları.Ya olmasaydı şairler.Ya olmasaydı.Ben iddia ediyorum aşk olmazdı.İyi ki varsınız şiir yürekler,iyi ki varsınız.....
Yüreği sevgiden geçen insanların yaydığı ışık bir gün aydınlatacak tüm karanlıkları inanıyorum,
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta