Kardelenler gibi büyüdükçe başını eğebilen biri
söylemek istediklerimi bir söyleyebilsem,
döksem içimdekileri yazdıklarıma,
kalemim ruhumun melodilerini bir mırıldansa,
kağıtlar isyan eder içimdeki ıstıraba.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta