İstikbal Bizim Şiiri - Andelip Mehmet

Zindan bir çileymiş, ördük sabırla;
Çekilir her çile, imanla, sırla...
Kapanır her yara, duayla nurla...
... Sözlerin ruhumda kandil misâli,
... Akıyor geceme gönlün visâli.

Taş duvarlar değil, içimiz ağlar,
Gölgeyi göğsünde, büyütür dağlar...
Zulmün gölgesinde sarsılır çağlar...
... Şimdi sen sarsılma, düşme, dedin hep,
... Yıkılma, sabret ki, olsun bir sebep.

Yürüyorum şimdi, taş dolu yoldan,
Bir koldan da değil, belki dört koldan.
Korkmuyorum artık, zalim bir kuldan,
... Şimdi emâneti aldım seherden,
... Adım adım gittim, bastığın yerden.

Bir İdamlık vardı, gördüm düşümde,
Elinde karanfil, bir nur peşinde...
Sanki bu karanlık, O’nun dışında...
... Şimdi her cellâdın önünde bir gül
... Başlar eğilse de, dimdiktir gönül!

Sayı yoktur bende, hesapsızdır an,
Her derdi huzura çıkarır zaman...
İnancım, pusulam, Kur’ân’dır liman!
... Bir secde uzanır yedi kat arşa,
... Zindan cennet olur, Yusuflar varsa.

Sen dev gibiydin ben, dağ gibi zorla,
Her yüke, her yola, bir yoktan varla,
Taştan duvarlara, bakan sabırla..
... Gölgen önümde bir sancak olurdu,
... Sevdalar mahkumu yerde bulurdu.

Canandan geçerken, ufuk göründü,
Gözümde boğulan, her şey derindi.
Ümit bir ırmaktı, kalpten narindi..
... Zindanda öğrendim; Zulüm geçici,
... Kalıcı olanı, Hakk’tır seçici.

Gün doğdu arkadaş, bak açtı güller!
Ruhumuz yürüdü, aydınlık yollar...
Artık bu çileden, kurtuldu yıllar...
... Ben de biliyorum, istikbâl bizim:
... Gökte dalgalanan, bu şehbâl bizim!

...andelip...