İstikamet Tevhîd olunca bir gün,
Nehirler birleşir, okyanus olur.
Kalpte nur yanıp parlayınca o gün,
Karanlık biter, gönül huzur bulur.
Secdeye varınca âşık bir beden,
Yük hafifleşir, silinir gam ile dert.
Bir damla gözyaşı düşerken neden,
Rahmet iner gökten, yürek olur sert.
Kalpte aşk olursa dünya dar gelmez,
Zincire vurulsa bile ruh uçar.
Gönlünü Hakk’a ver, O seni yenmez,
Yalnızlık bitince vuslat kapı çar.
Birliğe erenin dağ olur sözü,
Yel esse sarsılmaz, sabırla durur.
Tevhîde bürünmüş her kalbin özü,
Bin yara alsa da aşk ile korur.
Kalemle yazılmış aşkın her harfi,
Rıza yolundadır suskun her satır.
Lübâbe Bozbey’in niyazı safi,
Tevhîdle yoğrulur, Hakk’a akar sır.
Kayıt Tarihi : 1.1.2026 17:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir gün insan, yönünü tekliğe çevirdiğinde içindeki dağınıklık diner. Kalbinde yanan nur, karanlık düşünceleri susturur; secdede dökülen bir damla gözyaşı, gökten inen rahmete karışır. Dünya daraltamaz artık onu, çünkü ruhu zincir tanımaz. Sözü dağ gibi sağlam, özü sabırla yoğrulmuştur. Kalemden dökülen her harf, rızaya yürürken; sır, sessizce Hakk’a akar. Ve insan anlar: birliğe varan yol, aşkla korunur.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!