İstek Şiiri - Alaattin Berjan Toğan

Gün geceye döndü,
yalnız zaman değildi kararan;
insanın içindeki ışık da
yavaşça çekildi dünyadan.

Kalabalıklar yürüdü sokaklarda,
konuştular, baktılar birbirlerine.
Çoğu,
düşüncelerini günün tozuna düşürüp
kaybetmiş gibiydi.

Hayatın içinden geçiyorlardı,
fakat derinliğini bilmeden.

Ben ise uzaktan izleyen
bir göz gibi duruyordum.

Nefret kusan gözler
belki de yalnızca
büyük bir kırgınlıktı dünyada.

İnsan bazen
anlamını yitirmiş kalabalıkların içinde
bir gölge gibi
tek başına kalır.

Onların dertleri küçüktü,
hayalleri de öyle.
Bana yetişmezlerdi
yetişmek istemediler bile.

Bu yüzden gidemiyorum.

Gidiş bir kaçış olmamalı.
Bir iz bırakmalı ardında;
bir düşünce,
bir yankı.

Ve eğer bir gün gidersem
öylece değil…

Birileri dönüp baktığında
“anlamalıydık” diyecek kadar
ağır olmalı gidişim.