Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Küçüktüm….Yanına geldiğim zaman çok küçüktüm
Gerçi senin yanında hep küçük olacaktım ya
Sobalar yandı..Portakallar ilk tazeliğinde
Her kasketliyi deden mi sandın sorusuna
Gözyaşlarımla karşılık verdiğim cevap oluverdin birden
Hileydi yaptığın….daha kapı bile alamamıştım
Bir bilsen seni ne çok özledim
Her çalan kapıyı açtığımda işte yine o tanıdık telaş
Karşımda dedecim…Boynuna atlayan eşek sıpası..
Elini vicdanından çek
Çektim.. vicdanımla hareket etmeme izin de vermiyorlar artık
ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK ŞOK
BULDUM ....EN SONUNDA BULDUM ARKADAŞLAR BU ŞİİR OLAY....DEDESİNE YAZDIĞI ŞİİRİN BİRAZI GERÇİ ŞİİRİ OKUDUM HALA YARIM TAMAM DEĞİL.AMA MEHMET AMCA YATTIĞI YERDEN KALKIP BU ŞİİR İÇİN TEŞEKKÜR ETMİŞ AHMETE RÜYASINDA...KELİMELER ÇOK ACIKLI RESMEN AĞZINIZA SIÇICAK.......BU ŞİİRİ MİLYONLAR OKUMALI DERİM.SİZ NE DERSİNİZ.
bir kızıl goncaya benzer dudağın şarkısıyla birlikte yazdığı lünapark ahmetin hayatında dönüm noktasıdır.sözler süper....dil süper...gözyaşlarınızı tutamıyosunuz bu şiiri okurken.bölüm bölüm yazılı yukarda.haepsi değil tabi.Ahmetimin iznini aldım yazarken haa ona göre...Ama bu kadarına izin verdi..
güzel bi gecede bi yıldız kaydı bi dilek tuttum sonra bi yıldız geldi kalbi ellerinde içi dışı bir biraz kaçık ama çoooook tatlı bi benzerini daha görmedim.insan içinden gelenleri böyle güzel mi anlatır! onun kalbi yetenekleriyle birleşince yapamıyacağı hiç bişey yoktur! ! ! şu koca dünya onun gibilere dar fazla bi adam o.hep hayatımda kal varlığını bilmek çok güzel.can yoldaşım :)) kendi kıymetini bilmeni dilerim.şiirleride kimse üstüne almasın onun yetenekleri öyle birilerinin üstüne almasıyla olmuyo bu ona Allahın bahşettiği bişey.......
ŞİMDİ BANA NEDİR BU DÜŞMANLIK DİYE TELEFONLAR GELDİ.AHMETİN AKRABALARINDAN NE İSTİYORSUN??cevabım ben düşman filan değilim.Yanlız AHMET KENDİNİ BİLEREK YAKINLARINDAN KENDİNİ ÇEKMİŞTİR.Çünkü ailece nazara inanan özellikle ahmetin akrabalarının kendisine nazar değdirdiğini ailesine NAZAR DEĞDİRDİĞİNİ,KISKANDIKLARINI Ahmetin özel hayatı hakkında çok konuştuklarını biliyorum.Ahmette son 2 -3 yıldır hep gündemde ve önde olmaktan sıkılmış o yüzden kendini fazlasıyla çekmiştir.Hala kıskanırlar arkalarından konuşurlar.Ahmet bana demişti ki annem ve babamla kavgalarımız çok oldu zamanında gençlik oluyor tabi..Ama şimdiki aklım olsaydı kimse bu tartışmalarımızı bilmezdi ve kimsenin yanında da ne ANNEMLE NE DE BABAMLA sürtüşürdüm.Bunlar hep onların istedikleri şeylerdi.Elbette insan en yakınlarıyla gün gelir tartışır ama AHMETİN YERİNDE OLMAK kaldırılması çok zor bir durumdur.
AİLEMİ KISKANIYORLAR.......
Ahmetin annesi ve babası yaklaşık 26 sene aşk yaşamıştır.Ne güçler ayırmaya çalışmış ne fırtınalar esmiş hayatlarında.Ama aralarındaki aşk ve bağ o kadar güçlüymüş ki bugünlere kadar gelmişler.Bende kendilerini tanıyan biri olarak hayriye ablama ve engin abime bir ömür boyu mutluluklar diliyorum....Ahmet haklı aralarındaki sevgi sadece yakınlarını değil tüm insanlığı kıskandırır..Dilimizi ısıralım..nazar değmesin maşallah...(bunları ahmet okursa diye yazmış bulunuyorum)O yüzden akrabalarına takmış bi durumum zaten yok.Yanlız ahmetin bir teyzesi var tanımanız farz olsun.Adı aklıma gelmiyor ama süper bi insan.
Şiirin sonu etkileyeci..Ahmetin aşk acısı çektiğini hepimiz biliyoruz aslında.Göründüğü gibi mutlu değil.Mutlu olamazda.Ben çok isterdim onun hayatında gülmesini.Kimseyi de yakıştıramıyorum gerçi yanına.Ne diyorum bilmiyorum.Ama bu acı olmasa da şiirler çıkmaz ortaya öyle değil mi ahmetcim.Sanatçı denmesi ahmeti sinirlendirir.Nedendir bilmiyorum.Ahmet çok dikkat etmesi gerekiyor.onun ruhuna kimse müdahale edemez bu saatten sonra o da bunun farkında.Benim bir tek ricam var ahmet kürtçe şarkı söyler.Eğer olur da ilerde konserinde bi tane ermenice ve kürtçe şarkı söyle.Sana çok yakışıyor.Ayrılmam sarılırım hayallere
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta