I.
Pencerelerden her gece baktığım da yalan olmuştur artık
Giderken sorulur sanmıştım: Özleyeceğim kim kaldı bu kentte?
Sorulmadı ve ben alıp başımı gittim, özleyeceğim biri olsun diye.
Çok önceden söylemiştim bunu, demek böyle oluyormuş gitmek:
Bırakacağım bu kara kenti, ardımda gözüyaşlı kimse olmayacak!
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta