Tamamı ne kadar hayatın.
Kaç saat.
Kaç gün.
Kaç cenaze.
Kaç düğün.
Hayat çok kısa. Gün bugünkü gün.
Anlamsız geçip gidiyor ömür dediğin.
Neye kıymet verdiysen hepsi hikaye.
Mecnun bile unutmuşken Leyla'yı,
Tasa etmem gözyaşımı kendime.
Kimlerin aşkı ziyan olmadı.
Herkes yangınına çare aradı.
Aşkın doğasında acizlik vardı.
Mezar etmem sevdamı yüreğime.
Her sözüm tövbe ile başlarken senli.
Bir kapı bulup senden çıkamıyorum.
Kısacık zamanda, nasıl bağladın kendine.
Yeminler ettim lakin unutamıyorum.
Elbet küllenecek yüreğim de közün.
Elbet eskiyecek hatırımda yüzün.
Hasılı yok olacak hapsolan ömrün.
Öldüğünü duymadan öleceğim.
Hiç bir şey yarım kalmadı belki.
Anladım tamamı bu kadardı.
Bu kadar olurdu senle vuslat.
Vereceğin en fazla bu kadardı.
Kimin girdin ömrüne de huzur getirdin.
Üç beş günlük zamanda ömrüm yitirdim.
Bırak aşkı, ömrüme halel getirdin.
Göreceğim gün bu kadardı.
Gün gelecek sen de ben de gideceğiz.
Öleceğiz ey yar öleceğiz.
Hüzünlü bir his kalkacak musalladan.
Konuşacak ruhlarımız sevineceğiz.
Hamza Mamaş
Kayıt Tarihi : 2.1.2026 16:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!