Yürüyordum
Kimsesiz Necip’in kaldırımlarında
Buz dağının görünmeyen şiirini arayarak gözlerimle, Kimseye belli etmeden…
İçimden bildiğim Nazım satırlarını söylerken
Tekrardan yazılır gibi oluyordu.
Sonra çıktım sandım buz dağına
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta