Kalbim kırılıp, gözümden yaş akınca,
hayata küskün yüreğim çarpınca,
odama kapanıp, en yalnız anımda,
o anda yetişir, işte benim babam.
Dünyaya pembe gözlükle bakıp, hata yaptığımda,
boşverip hayatı, kaderi şaka sandığımda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta