Ne ağıt ne zılgıt çeker sözüm,
Sözümün çektiği bir sensin ki..
Oda son çırpınışların da,
Yarım bırakmak yakışmaz sevdaya,
Gitmeden öldüre bilmelisin beni..
Eksik bırakmak yaraşmaz maşuğa,
Bir nefeslik canı almalısın bir çırpıda..
Ne ağıt ne zılgıt söyler dilim,
Sustuğun kadar bitmek te yim..
Sonunu bile bile bekleyen,kurbanlık gibiyim
Yaradanın takdiri sensizlik se eğer
Durma bir bayram sabahı,
Çek bıçağını şah damarıma..
İnan üzülmem inan sevgili
Bundan daha fazla
Üzülecek bir ben bırakmadın arkanda.
Bundan sonra böyle sevgi olmaz
Beni gerçekten sevmiyorsun da diyemezsin.
Ben seni öyle bir sevdim ki sevgili;
İçim de yaşattığın hasarı kimse göremezken,
Bedenim de gözle görü kür izler bırakmaya başladı,
Sol tarafım çürümeye başladı
Saçım da ki aklar çoğaldı.
Beden denen tarafım, yokluğuna dayanamadı
Üzün tü yüzünden yaralar oluştu,
Bu bir şikayet değil inan
Bunlar aşkın beden ce konuşması sadece..
Umudum senden önce...
İşte anla sen..
Kayıt Tarihi : 15.10.2012 00:01:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!