İstasyonda bekliyor yolcu
Gelecek olan son trenini
İniyor yavaş yavaş merdivenleri
Yalnız yapa yalnızdı kendisi
Aynalardı benliği
Sessiz umutluydu hayalleri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




"İNSAN BİR YOLCUDUR. YOLCULUK İSE: RUHLAR ALEMİNDEN, ATOMLAR VE ELEMENTLER ALEMİNDEN, ANA RAHMİNDEN, ÇOCUKLUKTAN, GENÇLİKTEN, İHTİYARLIKTAN, ÖLÜMDEN, DÜNYADAN, KABİRDEN, BERZAHTAN, MAHŞERDEN, MİZANDAN VE HESAPTAN GEÇİP BAKİ CENNETTE YA DA CEHENNEMDE SON BULAN UZUN BİR İMTİHAN SEFERİDİR." -Kelam-i kibar-
Hayırlı yolculuklar Ömer bey.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta