Bir tren geldi istasyona. Burada duruyor vagonlar peş peşe,
fakat hiçbir kapı açılmıyor, ne inen var ne de binen.
Hiç kapı yok mu bu trende? İçerde kaynaşıyor
tıkılıp kalmış insanlar, ileri geri gidip geliyorlar.
Kımıldatılamaz pencerelerden bakıp duruyorlar.
Ve dışarıda, tren boyunca, elinde bir balyoz, yürüyor bir adam.
Tekerlere vuruyor, hafifçe sıkıştırıyor. Sadece burası hariç!
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta