İstanbulun Kalbinde Kayıp

İstanbul’un Kalbinde Kayıp...

Bir adım attım, yokuşlarına düştüm,
Her taşında sen vardın, bir adını unuttum.
Kokun sinmiş rüzgârına,
Ben mi seni özledim,
Yoksa sen mi beni çoktan unuttun?

Ey İstanbul, her sokakta bir veda gizli,
Kaldırımların bile alışmış gitmelere.
Bir vapur sesi deliyor geceyi,
Adı yok bir hasretin içinde.
Seninle yaşanmış, seninle bitmiş…

Süleymaniye altında ağlar içim,
Gözümde değil, içimde biriken yaşla.
Ben seni ilk kez sevdim,
Ama herkesin senden bir yarası var,
Benimki belki biraz daha derin, biraz daha suskun…

Karaköy rıhtımında bekledim seni,
Geçen her gemide bir umut aradım.
Sen gelmedin,
Ama rüzgâr taşıdı adını,
Bir çocuk fısıltısıyla:
“İstanbul hâlâ seni seviyor…”

Zaman geçti, insanlar değişti,
Sen hâlâ o eski gülüşle kandırıyorsun yürekleri.
Bir yüzünde bahar, bir yüzünde kış,
Bir yanın gül, bir yanın gözyaşı.

Ben senden gitmedim,
Sen benden geçtin belki de.
Ama bil ki
Her dökülen yaprakta,
Her çınar gölgesinde
Ben hâlâ seni bekliyorum.
Suskun Şair Fazlı Acar