İstanbul'un Nabzı Şiiri - Namık Ant Benson

Sabah ezanıyla uyanır şehir,
Martılar çığlık çığlığa göğe uzanarak çizer kaderi.
Boğaziçi mavi bir bilezik gibi sarar kıyıları,
Bir yanda umut, bir yanda telaş yürür caddeleri.

Vapur düdükleri duyulur sisin içinden,
Simidin susamı düşer çocukluğa.
Balık-ekmek kokusu karışır rüzgâra,
Hayat akar durmadan kıyıdan kıyıya.

Taşlarında yüzyılların ayak izi,
Sultanahmet Meydanı’nda zaman biraz daha ağırdır.
Bir gölge düşer kubbelerden yeryüzüne,
Dualar göğe yükselir, kalabalık susar bir an.

Akşam olur, ışıklar yanar teker teker,
Galata Kulesi bakar geceye eski bir bilge gibi.
Sokak aralarında gitar sesleri,
Gençliğin hayalleri çarpar duvarlara.

Metroda yorgun yüzler,
Gözlerde yarım kalmış düşler.
Plazalarda camdan yansıyan yalnızlık,
Kahvelerde koyu sohbetler.

Ve gece, usulca örter üstünü şehrin;
Ama İstanbul hiç uyumaz derler ya, doğrudur…
Bir kalp gibi atar durur
Hem geçmişte, hem yarında.

İstanbul,
Bir şiir değil yalnız,
Yaşayan bir cümledir
Her gün yeniden kurulan.