İstanbul soğuksa Şiiri - Basri Erdoğan

İstanbul susmuşsa gece vakti,
bil ki adın zikre durmuş minarelerimde.
Rüzgâr esmiyor sanma;
her nefes “Sen” diye içimden geçer.

Sen çekilince varlığımdan,
eşya gölgeye döner, hakikat kaybolur.
Bir kandil söner kalbimde,
karanlığına secde eder bütün yollar.

Deniz kabarır, dalga dalga yokluğun,
ben sahil olur, vurulurum kaderine.
Aşk dediğim şey artık ben değilim,
senin bende tecelli eden yüzünsün.

Bir şehir üşürse, üşüyen taş değildir;
rahmetini bekleyen gönlümdür.
Yağmur iner de ıslanırsam,
bil ki arınmak için adını giyinmişim.

Ve gece en koyu yerinden yanarken,
ben senden sana yürürüm.
Çünkü sensizlik dediğim sır,
seni bulmaya yazılmış en uzun duadır.