İstanbul’u seyretmeye doyamıyorum,
Ufka uzanan minareler, ışıklarla süslü köprüler.
Sahilinde bile denizin tuzlu kokusu
Rüzgârla sarılıyor ruhuma.
O ihtişamlı köprüsüne bakıyorum,
Ama bir türlü geçip de yüzemiyorum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta