iSTANBUL’dan Tekirdag; a bir yol akar;
Yar camda; Masmavi gozlerle bakar;
Bu yol bitmek bilmez, hic bitmez;
UZADIKCA uzar, yaram SIZLAR, KANAR……
AMBARLI’dan ASAGI, dizilir iSTANBUL gulleri;
UZANIP tutsan, dikensiz; pamuktur elleri;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta