İstanbul’dan Çıkamayan İnsan

İstanbul’dan Çıkamayan İnsan

İstanbul,
insanın içine bir kez düştü mü bir daha tam olarak çıkamadığı,
ne terk edebildiği ne de sahiplendiğini hissedebildiği,
her köşesinde başka bir hikâyenin yarım kaldığı o eski, yorgun ve inatçı şehir.

Sabahları Boğaz’dan yükselen sis,
yalnızca denizi değil, insanın aklındaki bütün kesinlikleri de örterken,
minarelerin göğe doğru uzanan silueti
“buradayım” demekten çok
“hâlâ dayanıyorum” der gibi durur ufukta.

Bu şehirde yürürken zaman düz bir çizgi değildir;
bir adımda imparatorlukların gölgesine basarsın,
ötekinde aceleyle geçen bir insanın düşürdüğü umuda,
ve fark etmeden,
taşların arasına sinmiş binlerce hayatın
ağır, suskun tanıklığını taşımaya başlarsın içinde.

İstanbul kalabalık görünür ama aslında derin bir yalnızlıktır,
çünkü burada herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken
kendini geciktirir,
tramvaylarda, vapurlarda, alt geçitlerde
göz göze gelmeden akan hayatlar
aynı kaderin farklı durakları gibi dizilir yan yana.

Akşamüstleri şehir ağırlaşır,
güneş yalıların camlarına son kez dokunurken
insanın içindeki bütün yarım kalmış cümleler
altın rengine bürünür,
ve o an anlarsın ki
İstanbul en çok
susacak gücü kalmayanları sever.

Geceleri bambaşka bir yüzünü açar;
köprülerin titreyen ışıkları,
sokak lambalarının yorgun gölgeleri arasında
şehir, yaşlanmış bir insan gibi derin bir nefes alır,
sen kalabalığın ortasında durup
kimsenin duymadığı bir iç konuşmayla
kendi yalnızlığını dinlersin.

İstanbul’u sevmek,
bir yarayı sevmeye benzer;
acıtacağını bilerek dokunur insan,
iyileşmeyeceğini bile bile
ondan vazgeçemez,
çünkü o yara artık senin hikâyendir.

Ve ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş,
bir gece ansızın,
bir şarkının tam ortasında ya da bir rüyanın kıyısında
İstanbul çıkıp gelir,
sessizce oturur içine
ve hiçbir şey söylemeden
her şeyi yeniden hatırlatır.