İstanbul, Seni Düşünme ızdırabıyla yorarken,
Her adım atışım,benliğimde yokluğum.
İstanbul,Seni Sevme günahıyla doluyken,
Her nefes alışım masumiyetten mahrum.
Ne Anadolu'da ne Rumeli'de nef's rolümü biçerken,
Burçlarına köprüsüz düşlerimde,düşüşlerim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta