bu şehrin
yar sarnıçlarından
dilek çeşmesine süzülen
orman özlemli
beton çocuğum
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




İstanbul'da sövesim gelmiş...
Az düş'ün çok telakkisi
Neyleyim?
Düşmüş...
:))
konu olarak güzel bir şiir..... son kıta hariç diğer kıtaların sonundaki 'çocuğum' kaldırılırsa şiir sanki daha ilginç olabilir diye düşünyorum.... tebrikler.
Bazen kolay anlatılabileceklerin akla kolayca gelen pratik ve güzel yöntemi yanıbaşımızda dururken ben bunu nasıl karman çorban yapabilirim demenin başarılı bir örneği. Birinci bölümde bir, iki, üç ve dördüncü dizeler sımsıcak. Yar sarnıcı ise zoraki konulduğundan burnunu karıştıran çocuk sevimsizliğinde.
İkinci dörtlüğün birinci dizesi olan ser felaketi sevimsiz ve diğer üçü harika. Alt bölümlerdeki dizeler adeta okunmasın diye fena gerilmiş. Anlatılmak istenen duygunun kökeni başını çıkardığında pat diye vurularak geri gönderilmiş.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta