İstanbul Ağlıyordu
Bir güz akşamında
Ve bağbozumlarında
İstanbul ağlayıp duruyordu
Kara deniz bir baştan
Kara kara düşünüyordu
Kara kara düşünüyordu
Aksaray, Eyüp ve Haliç
Ezanlar susmuştu minarelerde
Bir vuslât hasretliği şadırvanlarda
Güvercinler kanat çırpıyordu perde perde
Güvercinler kanat çırpıyordu perde perde
Bir sessizlikti avizelerde, kubbelerde
Dönen plaklarda hep aynı nakarat
Ve ağlıyordu bütün gecelerde
İstanbul eski İstanbul değildi, heyhat! ...
Abdülkadir GÜLER
Abdulkadir GülerKayıt Tarihi : 23.4.2005 01:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
O dağların soylusu küheylan yolda kaldı.
Beton duvarda hapis, yayalam yürekte kaldı,
değil biz istanbulu istanbul bizi aldı.
Akrabalar el olmuş gözlenen yol yel olmuş.
İstanbul bizi aldı insanlık yolda kaldı.
Cenneti soldurmuşlar betonla doldurmuşlar.
İstanbul mahzendeki küflü tabloda kaldı.
İnsanların içi boş kim içlerini çaldı?
Fatihin sevgilisi sanattan geri kaldı.
Beyinleri çıkarıb samanla doldupmuşlar.
Yüreklerden sevdayı manukyanlarmı çaldı.
Bizi bizden calanlar ruhumuzuda caldı.
Boğazın hatırası truvalarda kaldı.
Çağlara ufuk açan çağ gerisinde kaldı.
İstanbul truvada bizede varoş kaldı.
Mehteranın haşmeti imdi gölgede kaldı.
Fatihe fatihayı bethhovndan devlet çaldı.
Şaiirin yüreğinde gerçek istanbul kaldı.
Yinede umutvarız yeni güne az kaldı.
Eşek meydanda kişner,atlara fayton kaldı.
Bizede gemileri gökten yürütmek kaldı.
Çağların anahtarı miras dedemden kaldı.
Pusatımı kuşandım bir tek besmelem kaldı.
Necati Gedikoğlu..
selamlar
selamlar
TÜM YORUMLAR (5)