İstanbul ağlıyor
Sensiz sokakların üzerine
Birbir hasretini döküyor,insanların üzerine
Rüzgarlar seni fısıldıyor,İstanbul ağlıyor diye
Bir sis çöküyor omuzlarıma
Birsessizlik uğultusu dolaşıyor kulaklarımda
Yalnızlık çığlğık çığlığa bağırıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel şiir ama son mısrada yanlış yazım var
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta