Sonbahar rüzgârları esiyor, İstanbul’da. Güzelliğine hafiften bir yağmur yağıyor… Boza kokusu bastırıyor, sokaklarda.
Gözlerine mil çekmiş, kırıklarını aldırmış kentinin, İstanbul… Baharın yolunu gözlüyor. Derken, üzerine beyaz bir örtü seriyor tanrı. Kız kulesi üstüne örtüyor boğazı. Galata ise çıplak ve üşüyor…
Duydum ki kış gelmiş İstanbul’da. Kızarmış yanakları soğuktan… Baharın hasretini haykırıyor uçurtmalar… Nerede bu esrarengiz ilkbahar.
Aman İstanbul duyulmasın aç martıların sesi. Sormasın Cihangir, Topkapı, Beyoğlu, Avrupa yakası, İstanbul boğazı… Sormasın kaçak baharı. Nasıl cevap verir ki, İstanbul.
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum.
Eve ekmekle tuz götürmeyi;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta