Yedi kandili olsa da,
Sadece resimlerde insana güler bu şehir,
Arka sokaklarında hüznü görünmez bu şehrin.
Yarım yanlış yaşanır acımasız zaman,
Hüzün kaplar geceleri, soğuktur düşleri.
Bir lokma ekmeği paylaşanlar görürsün,
Ağlayan bir çocuk olur orada;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta