İstanbul Şiiri - İsmail Akyüz

İstanbul

sessizce doğuyor güneş
yaşadığım şehrin üstüne
bir rüzgar esiyor kendiliğinden
dalga dalga oluyor sakin deniz
sonra erguvan bir martı uçuyor
dört kanat İstanbul gözlerim
bende uçuyorum martılarla
yüzümde bir hoşnutluk
üzerimde gök rengi bir elbise
rüzgarlardan biçilmiş yüreğime
öylesine dolmuş tutamıyorum
gözlerimden İstanbul akıyor
ellerimden kalabalık otobüsler
süzülüyor trenler taksiler
sonra kırmızı bir tramvay geçiyor
her yeri salkım saçak insan

kalabalık yarılarak açılıyor
karışıp gidiyorum içlerinde
ben Eminönü Sirkeci diyorum
onlar Haydarpaşa Üsküdar
eski resimlerimizi birer birer
gelen geçenlere gösteriyorum
ne beni görüyorlar ne de elimdekileri
pürtelaş herkes bir koşuşturmaca içinde
Galata köprüsünde oltacılardan kaçıp
ayaklarıma sarılıyor çilekeş balıklar
vapur iskelesinde gökkuşağını buluyorum
martıların çığlıkları içinde kaybettiğim
vapur düdükleri kulağımı yalıyor
deniz beni durmadan içine çağırıyor
parmaklarımı suya sokuyorum
avucuma küçük bir kıraça sıçrıyor
tutmaya korkuyorum bakışıyoruz
kayıp gidiyor denizin içine sonra
bir sis gibi çöküyor üzerime
İstanbul’un özlediğim kokusu
yakamoz turuncusu bulutlar
Kız kulesi üstünde sevişiyor
sonra bir araba kornası çalıyor
bir rüyadan uyanıyorum
İstanbul’da yaşıyorum
İstanbul’a hasret