İstanbul Şiiri - Ahmet Selim Yılmaz

Boğaz bir mavi kemer, iki dünyayı bağlar,
Sularında sır gizli, sessizce mazi çağlar.
Yedi tepe üstünde kurulu ulu dergâh,
Sana her bakışımda dilde tek hece: Allah!

Sultanahmet önünde diz çöker de kubbeler,
Sanki bir sükût olur, göğe doğru tövbeler.
Haliç’in sularında yıkanır sanki zaman,
Sende ölmek düğündür, sende yaşamak iman.

Galata bir gözcüdür, Kız Kulesi bir rüya,
Sanki bir damla şebnem, düşmüş koca dünyaya.
Rüzgârında Itrî var, renginde Sinan gizli,
Ruhunun derininde koca bir cihan gizli

Müjdeyi vermiş Nebi, asırlar evvelinden,
Bir kutlu seda akar, O’nun pâk dillerinden.
"Fetholunacaktır" der, o en büyük kumandan,
Sana mühür basılmış, Osmanlı kurulmadan.

Ne güzeldir o emir, ne güzeldir o asker!
Gönlünde iman taşır, dilde Allahu Ekber.
Bizans’ın surlarında, bir çatlak açar dua,
Kavuşur İstanbul’um, o mukaddes ışığa.

Eba Eyyub Ensari, bir nişandır bağrında,
Beklemiştir o günü, surların tam altında.
Mihmandar-ı Nebevî, kokunu ondan aldı,
O’ndan gelen bir nefes, sende ebedi kaldı.

Emanettir bu şehir, Peygamber muştusundan,
İçilir bu aşk meyi, hakikatin tasından.
Hadisin müjdesiyle, açıldı tüm kapılar,
Nuruyla aydınlandı, o devasa yapılar.

"Mutlaka fetholunur!" diyen o nurlu nefes,
Asırlarca içimde, yankılanan bir gür ses.
"Ne güzeldir o emir, ne güzeldir o ordu!"
Seçilmiş bir kumandan, kurdu bu kutlu yurdu.

Bizans’ın surlarını, yerle yeksan eden aşk,
İslam’ın mührü ile, buldu ebedi bir meşk.
Sultanın kılıcında, Resul’ün emaneti,
Seninle buldu dünya, o şanlı kerameti.

Peygamber duasıdır, senin her bir zerrende,
Bir mukaddes emanet, saklıdır her yerinde.
Ezelden ebede dek, bu müjdeyle yaşarsın,
Sen İstanbul’sun evet, zamanları aşarsın!