İstanbul Şiiri - Özlem Keskin

Güneş gözümün önünden
Hızla kaybolmaktaydı,
Ama gönlüm huzursuz
Ruhum susuz kalmadı.
O tepeden izledim güneş gibi yüzünü
Bedenimi soğutan,ruhumu ısıtan
Bir Çamlıca akşamı,
Seni buldum İstanbul

Bir sabah erkenden
Güvercinler arasında
Eyüp'te açtım gözümü
Mermer çiçekler içinden
Sana yürüdüm İstanbul

Masallar anlatırlardı
O güzel kıza dair.
Son vapurla geçerken
Bir dünyadan öbürüne
Koynundaki güzel kızı
Ben de gördüm İstanbul.

Derken,vakit geldi çattı
Beni götüren vapur
Senin gibi ısıtmadı
O masal kızını
Göremedim o vapurdan
Son kez sana döndüm de yüzümü
Senden bana bir avuç toprak,
Benden sana bir mermer çiçek kaldı İstanbul