İstanbul,
Adına ve görkemli geçmişine yakışır bir şehir değil artık. Parklardaki Hollanda menşeli laleler kaldı bir tek,
Bir de yıkık dökük surları…
Ne kadar güzel anım varsa hepsi bu şehirdeydi oysa. Çocukluk, ergenlik, gençlik, orta yaş.
Neredeyse bütün güzel anılarım…
Her şey o kadar çabuk viran oldu ki,
Bazan anılarım gerçek mi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta