Derin tarihinle övünen şehir, ben sana kırgınım be Istanbul!
Yaşarken acı var, mahşeri sızı, kim bilir ki, unutulmak ne zor şey.
Kim bilir ki kalbimdeki alevi, heyelanlar kuşatmış ki etrafı...
Sesin çıkmaz sanki sonsuz rüyada, sürgünlerde umut olmak ne zor şey.
Tam karşıdan esen fırtına için, dünyalar gerekmez tek yürek kâfi...
Bilir misin, erken gelen baharı, erken erimekse karın adabı,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Çok etkileyici şiir
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta