Bu şehir,
Çılgınca akan bir nehir...
Her bir kolu acı dolu,
Her bir damlası zehir...
Yadıma hüzün fışkıran anılar gelir,
Elim...
Korkulu...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiire diyecek birşey yok istanbula söylenecek çok sey var abimin yüreğine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta