İstanbul dedin mi,
ben seni hatırlarım ilkin.
Bir vapur kalkar içimden,
köhne, yorgun, ama inadına umutlu.
Sen, rüzgâr gibi geçersin Galata’dan,
ben, yüreğimi koyarım kaldırımlara.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta