Alıp götürdü gözlerim beni maziye,
Yeşili aradım İstanbul’un yedi tepesinde.
Çamlıca sırtlarından boğaza bakıp hayran kaldığım,
Güzel günlerine hasret kalıp ağladığım İstanbul!
Farkına varamadık İstanbul; yazık, yok ederlerken doğanı.
Üzülüp artık saçlarımızı, kökünden yolma zamanı.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta