Issızlığın Kıyısında Şiiri - Hamit Atay

Issızlığın Kıyısında

Bir yol var önümde, sonu görünmüyor,
Taşlı, sessiz, rüzgârla savrulmuş.
Yalnızlığın koynunda kaybolmuşum,
Issızlığın kıyısında durmuşum.

Adımlarım yankı olur gecelerde,
Sesime ses veren kimse çıkmaz.
Gölgem bile benden kaçar olmuş,
Issızlığın kıyısında yalnızım.

Bir zamanlar gülüşler vardı yanımda,
Bir zamanlar umutlar yeşerirdi içimde.
Şimdi solmuş dallar gibi kuruyorum,
Ne bahar geliyor, ne de güneş.

Bir bankta oturur hayallere dalarım,
Geçmişin izlerini taşır gözlerim.
Bir hatıra çıkar kalbimin içinden,
Canımı acıtır, sessizce susarım.

Issızlık aslında bir ayna belki,
İnsana kendini gösteren acımasız.
Ne saklarsan sakla, yüzüne vurur,
Gerçekten kaçış yoktur orada.

Ve ben, bu kıyıda bekleyen bir yolcuyum,
Denize açılamayan bir gemi misali.
Rüzgâr esse de, dalga vursa da,
Hep kıyıda kalırım, gidemem ileri.

Belki bir gün biri gelir karşıma,
Bir el uzanır, karanlığımı deler.
Ama o güne dek sabırla beklerim,
Issızlığın kıyısında, sessizce, tek başıma.
Hamit Atay