Bir zamanlar gürlerdi asumanın yankısında
Etrafa çağıldayan şifa sesiyle..
İlmik dokurdu medeniyet taşında oturanlara
Ciğerine ab-ı hayatın temas etmesiydi hayat
Damlalarında tarih çizgileri ipek dokurken
İnceliğin ve derinliğin akardı toprağa süzülürken
Süzülmen de gurbette kaldı bayat bakışlarda
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta