Issız Bir Yabancı Şiiri - Yakup Günel

Suyun yansımasında gördüm ben o gözleri,
Beynimin içinde yankılanır hasretin sesleri.
Uçurumun kenarına doğru derin bir yolculuk...
Her bir adımda gidiyor özgürlüğe.
Her bir adımda susuyor beynimdeki sesler.

Artık yabancı oldu bana çoğu şey:
Yaşamak gibi mesela,
Mutlu olmak örneğin...
Belki hafif bir tebessümün belirmesi yüzümde,
Uzaklaşıyorum gitgide dünyaya.
Yabancı oldum herkese ve de her şeye.

Issız bir sokakta geçerken anlarım bazı şeyleri:
Yalnızlığı,
Belki de hiç kavuşamamanın getirdiği o acıyı.
Ne de garip gelir değil mi?
Onda can bulurken bu hayatı ondan habersiz...
Varlığımdan bihaber yaşar.
Belki de yolda giderken aniden gelirim aklına,
Bir sancı hisseder kalbinin tam ortasında.

Ona duyduğum bu hislerin etkisi...
Ayakta tutar bu bedeni,
Bağlar şu yalnız hayata beni.
Ele geçirir şu zayıf düşmüş bedeni.

Bazen cevapsız sorular doldurur zihnimi,
Her bir soru öncekiyle çelişiyor gibi.
Hangi cevap verilirse verilsin yalan olur,
Sorduğum her bir soru hissettirir bazı şeyleri:
Onu mesela...
Yüzünde oluşan o masum ifade mesela...
Gelir gözümün önüne,
Atarım her bir soruyu zihnimden.
Kodlarim onu her bir hücreme,
Bir ömür geçse bile kalacak aklımda.

Katarım onu her zaman hayallerimin önüne,
En güzel hayalimin hayaliydi...
Şu yürek onun kadar kimseyi sevmedi.
Sevmedi, sevmiyor, sevmeyecek de.
Şu yüreğin ruhsatını taşır üzerinde,
Başka biri girmez asla şu gönle.
Vazgeçtiğim nice şeyin elbet bir bedeli olacak,
Şu yürek her an onun ismini haykıracak: