Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Özlemi dindirmenin yolu vardır elbette..
Anmak, hayal etmek, şiirlere redif redif, kafiye kafiye işlemek gibi..
Şarkılara ad vermek, onlardan fal tutmak gibi..
Sürgüne gittiği adadan yüzerek iğde ağacına, o kumsala ulaşmayı düşlemek gibi..
Ama bütün bunlar o bitmeyen, bir türlü dinemeyen özleme çare midir, yoksa o ateşi daha da üflemeye mi yarar bilinmez..
Bilinen en geçerli yol vuslattır, kavuşmaktır.. Doya doya sarılmaktır sevdiğine..
Şiir 'kavuşamayız biz' diyor ya.. O da 'kavuşuruz elbet' demeye geliyor sanırım.. Yoksa hayal nasıl kurulur, umut nasıl yeşil kalır kurumadan..
Özlemin diliydi, etkiliydi şiiriniz Öğretmenim..
İçtenlikle kutlarım bu güzel şiirinizi ve sizi..
Bu şiir ile ilgili 91 tane yorum bulunmakta