İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Bir acayip hal var Memleketimde
Gününde Güneşinde Mevsiminde,
Varlar yok olmuş, yoklar her yerde
Serçeler kral olmuş, Kartallar tutsak.

Serçeler kral Kelebekler kraliçe

Şair dermansız derde müpteladır.
Şaire huzurlu günler beladır
İşine gelmeyene; ukaladır.
Fırtınalara dayanandır Şair.

Zaman gelir; ağlayanları döver,

Gözden süzülen her damlada hüzün arama
Salya-sümük akıtıp kıs kıs gülenler de var.

Her konuşanı, her düşüneni adam sanma
Aynalarda kendini insan bilenler de var.

Ne elini tutup gözüne baktım
Ne dizine yatıp yüzüne baktım
Ne işvene, ne de nazına baktım
Bir kuru sevdaya talim ettirdin.

Hayal edip saçını ördüm diye

Ateş sabit
Düşenler yanar
Yananlar ağlamaz
Klanlar ağlar.
Yanana yanar.
Ateş sabit,

Dilimden dökülenler uçar gider,
Aklımda kalanları yazar kalem.
Dökülenlerin yükü acı keder
Tatlı hatıraları yazar kalem.

Evime yurduma hasret kalınca

Ömür bitti ufuktaki son ışık
Geride dağlar kadar işler kaldı
Nasıl geçti günler anlayamadık
Uykulardan geriye düşler kaldı.

Baharları çiçeklerle harcadık

Yıl Bin dokuz yüz yirmi uç Ankara
Yirmi dokuz Ekimde Dünyalara
İlan ettik Cumhuriyetimizi
Ay ile yıldız koyduk Bayraklara.

Başkan Atatürk ilk meclisi kurdu

Ne tespih olayım, ne imamesi,
Ne ölü kelebek, ne pul tanesi.
Çam sakızından kehribar olayım,
Parladığı yerde sönsün haresi.

Avazım çıktığı kadar
Haykırmak istedim sana
Sevdiğimi diyemeden
Dudakta dil mahkûm oldu.

Sevdamı anlatsın diye