Gece karardı ışıkları İstanbul'un
karanlık bulutları çöktüğünde
yalnızlığa bezendi çatıları
hiç çalınmamış kapıların...
Şimdi desem sana değiştim
İnanırmısın?
Sen olsam inanmazdım...
Yinede gün aynı gün değil
Nede gece aynı
Sen ve beni’in olmadığı gibi...
bu gece yorgunum çok
göz kapaklarım kadar açık zihnimde
kalbimin yavaş atışları
senin türküne tempo tutmuş
kasvetli dediğin o bulutlar
Ve Bahar geldi yarim, rüzgarım
Yüzündeki tebessüm
Kalbimin esintisi
Bırak yayılsın ovalara,
Dağlara bozkırlara
Düşüncelerimin ve inandıklarımın üzerine toprak attım, içime gömdüm.
Yüzümde bir gülümseme yeşerdi.
Hani dışarı çıkarsınız,
Denizden, nehirden, akıntıdan,
Ana rahminden çıkar gibi
Dışarı!
İçinizde o tatlı endişe,
Işığa, özgürlüğe
Ufak bir çocuktum, bilmiyordum
Sen söyledin ben anlamadım
Aklımda vardı oysa, ama cahil
Kimse katlanmazdı ya aslında
ama sen...
Zayıf gölgesinde
Aşkın
Ayışığı sarhoşu dakikalar
Tüketsin
Bitirsin geceyi
Getirmeden güneşi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!