Bende Kalan
Soluma yar olan benmişim meğer,
O içimde ki yarım, tamamlanan.
Huzurla karşılanır canda canan,
Huşu başka ne olur — bende kalan.
Birben kaybolurum
Sesiz sedasız
Çiğ bozumu dalların kuytusunda
Sessiz sedasız
Yakamozlarını saklar dalgalar
Ben hep sensiz kaldım.
Yola azıksız çıkmak gibi
Basit kenar lokantası ıssız benzinliklerin;
Kirli çatalları tozlu masaları uğraklarım.
Yarını düşünürken bugünü kaybetmek gibi
Aldandım.
Bırak...
El yerine konulmuş sevdaların,
Başrolünde kal sen.
Sarmasın hiçbir gece seni.
Zira derdini, kimseden dilenmedin!
Ondan ki sevemediğin olmadı senin.
Yanarım yangın yeri bedenim
Kızıl alev kor gece
Bilirim bir ben de değilim
Ateş alan aşktan
Ay doldurur geceyi
Bir deli düş değil bu
Biliyorum,
Sonu hep yarabere olacak
Kartallar geçerken ufkundan gecenin
Çakallar gelecek yerini alacak
Bu yol zordur çocuk
Griye çalar sonunda gerçekler
Alaca mavi ve yeşilken bütün hayaller
Elde ettikçe solar bütün renkler
Mutluluk doyumsuzluğunda son bulur
Kayıp bir şehrin
Dar sokaklarına dolan bu neşe
bir umutdu...
-Çalıntı,
Kalplerinden yoksun kalanları ağırlar-
Cümbüş mü bu?
Kaderin sorgularına yenildiğimden beri
Kendime bir sohbet arkadaşı edinmiyorum.
Düz ayak olmayan yerlerden
Bir ıslık mesafesi
Ellerim çivit mavisi
Geceler kapkara
Dizelerim geçer dö minör,
Si bemol.
Ellerim çivit mavisi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!