Islandı Gözlerim Şiiri - Ahmet Tabak

Kirlenmişti elleri, kimsesi yoktu onun.
Acı dolu hayatı, yaşamak zorundaydı.
Karanlık sokakları gel bir de ona sorun,
İstemsizce sayıklar, geçen günler sayardı.

Hissedemedi bir gün nasıl bir şey aile.
Anne baba her gece kendisinden geçince,
Kavgalar çoğalmıştı ayrılmışlardı bile,
Sorumsuzca davranıp, sevgiyi tüketince.

Kırık dökük evleri bir sokak kenarında.
Acıyarak bakardı çevredeki tüm gözler.
Sahipsiz kalmıştı o, kimse yoktu yanında.
Hatırlayınca bunu kırık kalbiyle özler.

Neden acımasızdı, katılaşmış yürekler?
Suratlar asık idi yürürken sokaklarda.
Asıl acı ondaydı, nereden bilecekler?
Hissetmiyordu artık, yağmurda yağsa karda.

Kurtulmak istiyordu sefil dolu hayattan.
Suçu neydi ki onun, çekti bunca acıyı?
Bakıyordu bizlere, yok mu beni kurtaran?
Vicdanı olan var mı, körleşmişti alayı.

Arzusunun peşinde doyumsuz isteklerle,
Aileler yıkılır, uyanışı beklerim.
Ey kimsesiz çocuklar, gönülden dileklerle,
Dualarım sizlerle, ıslandı bak gözlerim.

14.02.2026
Ahmet Tabak