Islana Islana Alışıyoruz

İnsan yağmura da alışır
Güneşe de
İnsan birisini delicesine
Hem de ölesiye
Sevmeye de alışır

İnsan
Her şeye alışır
Ama yalnızlığa asla

Yalnızlık kanser gibi bir şeydir
Yalnızlık bir buzul ırmağıdır
Geceye akan
Bir otobüs durağında geceleyin
Yalnızlık göğe bakmaktır
Boşu boşuna

Islanmak bir özgürlük bazen
Bazen de
Kendine sığınamayacak kadar
Yorgun bir çocuk olmak

Bu akşam yağmur
Yüreğimin kırık yerine vuruyor
Yağmur yağdı
Ve ben
Yeşili yine gözlerinden
Ödünç aldım

Yağmur yağıyor sevgili sana
Yazdığım o yarım kalmış dizeye...
Islanır ıslama öğreniyoruz.