Yasın yağmalandığı yerde gökyüzü mavi değildi, ıslandı
Zaman yerini ağzımda kekre bir tatla yenik bir özleme bıraktı
Büyüdüm ben, inkar etmeden bana kanatlan diyen kuşları
İçimde kırgın, içimde suskun ve erken ayrılıkların anıları, ıslandı
Uslanmadan ağladım da kimseler duymadı...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Buyumek aciyla ne kadar orantiliysa, bir izdusumunu kendi celiskilerinde bogmak o kadar insafsizca. Ne diyeyim, buyumek degil mi bize siir yazdiran...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta