Kendi küçük trajedisini yaşar insan
Yaşamla ölüm ve yorgunluk içinde boğularak
Kendine uzak düşmüşse sığamaz zamana
Büyük bir felakete dönüşüyor var olmak
İnsan kendi yolculuğunu yazıyor kitaplar dolusu
Yeni bir tevekkül halinde ilerliyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta