Islak gölge Şiiri - Gece Gözlüm

Yağmurdan Sonra Sana
​Ben bir gökkuşağı olmak isterdim;
Yağmurdan hemen sonra,
Bulutların arasından sızan güneşe
Mahcup bir "merhaba" dercesine…
​Ama en çok,
Senin karanlığına doğmak isterdim.
Öyle sessiz, öyle derinden...
Kimsenin bilmediği o gizli yoldan,
Ruhuna sızmak gibi.
​Sen yağmur olsaydın,
Ben uçsuz bucaksız gökyüzü olurdum.
Yeryüzüne düşüşünü izlerken bile,
Seni kaybetmemek uğruna
Kendi renklerime tutunurdum.
​Çünkü sen;
En çok kırıldığım yerden,
Göğe doğru büyüyen bir özlemsin bende.
Ve ben, her gidişinde biraz daha solan,
Sadece sana dönünce tamamlanan
Yarım kalmış bir gökkuşağıyım.
​Eğer bir gün,
Göğe bakıp derin bir iç geçirirsen;
Bil ki ben hâlâ oradayım.
Senin o meşhur "keşke" dediğin yerde,
Vazgeçmeyi bilmeyen bir renk gibi…
​Belki de en acısı şu:
Sen hiç fark etmeden geçeceksin altımdan.
Ben tüm varlığımla sana değmeye çalışırken,
Bir yanım mavi kalacak sustuklarımdan;
Bir yanım kor kırmızı,
İçimde boğduğum o dilsiz çığlıklardan…
​Her yağmurdan sonra yeniden doğacağım,
Ama asla senin gözlerinde parlayamayacağım.
Belki de en çok kendime kırgınım;
Bu sevdayı, ellerine bırakmak yerine
Erişilmez göklere astığım için...
​Oysa ben,
Tenine değecek kadar yakın bir "biz" isterdim.
Gözlerine bakınca fırtınalar koparan değil,
Yanında susunca bile huzur veren bir masal…
​Ama sen;
Yağmur gibi geldin, ıslattın ve geçtin.
Ben ise ardında kalan,
Parçalanmış gökyüzünü toparlamaya çalışan
Yalnız bir renkten ibaretim şimdi.
​Ne kadar saklasam da içimde,
Her zerrem seni fısıldar.
En çok da adını anmadığım gecelerde,
Kendi sessizliğime yenilirim…
​Şimdi sor kendine:
Hiç gökyüzüne bakınca,
Sebepsizce sızladı mı için?
İşte o an, ruhuna değmişimdir aslında…
​Ama sen anlamazsın sevgilim;
Çünkü bazı sevdalar dokunulmazdır.
Sadece yağmurdan sonra,
Kısa bir an görünür ve ömür boyu kaybolurlar.