Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Güneş, son ışıklarını yansıtırken denizin üzerine,
En güzel valslerini yapar, şehirlerin incisine.
Saadetli bir atmosfer doğar, gündüz akşamı getirirken.
Cennet olur İskenderun,
Akşam olup güneş batarken...
Şiirinizi bir solukta okudum. Antakya'lı bir şair olarak
duygularıma tercuman oldunuz. Tebrik ederim.
Ahmet MANSUROĞLU
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta